Książka Niko i Lili w lesie skarbowym - wysyłka 24 h!

Mennica Skarbowa od lat jest uznawana za lidera sprzedaży złota i metali szlachetnych. Nie jest to jednak nasza jedyna misja. Wierzymy, że najcenniejszą inwestycją jest wiedza. Dlatego staramy się dzielić nią podczas naszych spotkań MS Invest Days, na naszych kanałach i blogu. Wartości rodzinne są nam niezwykle bliskie, dlatego postanowiliśmy pomóc rodzicom w mądry i dostępny sposób uświadamiać dzieciom, czym jest oszczędzanie, odpowiedzialność i wytrwałość, pokazując jednocześnie, jak ogromną wartość mają relacje i przyjaźń.

Przedstawiamy Państwu wyjątkową książkę przygodową dla dzieci w wieku 5–10 lat, która w przystępny sposób wprowadza najmłodszych w świat mądrych życiowych wartości.

O czym jest ta historia?

W głębi Lasu Skarbowego krąży legenda, która rozpalając wyobraźnię, nie daje zasnąć maluchom ani dorosłym. Dwójka przyjaciół - Niko i Lili - postanawiają sprawdzić jaka jest prawda i wyruszają w niezwykłą podróż tropem dawnej tajemnicy. Przed nimi długa droga pełna spotkań z niezwykłymi mieszkańcami lasu i wyzwań, które sprawdzą ich odwagę, spryt oraz cierpliwość. Co czeka ich na końcu szlaku? Czy będzie to skrzynia pełna kosztowności, a może zrozumieją, że to, co naprawdę cenne, mieli obok siebie przez cały czas? To urocza, pełna humoru opowieść o sile przyjaźni, dzieleniu się z innymi i o tym, że oszczędzanie może być fascynującą przygodą.

Kto stoi za książką?

• Tomasz Zdziebło (Autor)
  Ekonomista z duszą psychologa, który doskonale wie, jak połączyć świat liczb z ludzkimi emocjami. Na co dzień uczy mądrego zarządzania pieniędzmi. Wierzy, że edukację finansową warto zaczynać już od najmłodszych lat.  Po godzinach pracy aktywnie spędza czas na rowerze. Jednak najważniejszą rolą w jego życiu jest bycie wspierającym tatą. To właśnie córka jako pierwsza czyta każdą jego nową historię.
• Silvia Pizzati (Ilustratorka): Laureatka prestiżowej nagrody „Piórko 2022”. Tworzy niezwykłe, pełne energii i filmowego klimatu ilustracje, w których wyraźnie czuć fascynację starymi legendami. Dzięki niej bohaterowie dosłownie ożywają na kartkach książki.

Co mówią eksperci?

„Mądra i ciepła historia o leśnej wędrówce, która koi, wycisza i pozwala odnaleźć to, co w życiu naprawdę ważne.”

— Kaja Buchowska, psycholożka, recenzentka (@zaczytanapsychomama)

„Wciągająca opowieść o sile wsparcia i odwagi. Nie da się jej odłożyć aż do ostatniej strony!”

— Agnieszka Nocoń, logopeda, Fundacja „Evolver”

Fragmenty książki

1.

Niko spał i spał. Aż w końcu obudziły go tajemnicze dźwięki. Tak jakby coś szeleściło w

trawie. Otworzył oczy i nastawił uszy w odpowiednim kierunku. Zarośla i trawa

zaszeleściły mocniej.

„Chyba ktoś się zbliża” – pomyślał i pozostał w czujnym bezruchu. Szmery, tak jak

przypuszczał, powtórzyły się. Potem znów i znów. Nie bał się, był raczej zaciekawiony

tym, co to może być. Po chwili coś zauważył. Coś, czego się nie spodziewał.

– Co? Jak to możliwe? – szepnął sam do siebie. – Chodzące jagody? Nie wiedziałem,

że jagody mają nogi… Hmm… To bardzo interesujące.

Niko dla pewności przetarł oczy. Jednak po chwili wszystko się wyjaśniło, bo z trawy

wyłoniło się nieznajome stworzenie. Było okrągłe jak kulka i pełne kolców. Na nich na

samej górze kołysało się kilka jagód. Akurat wystawały znad trawy i to właśnie je lisek

zobaczył jako pierwsze. Tajemnicze stworzenie stanęło w bezruchu, gdy zauważyło

liska. Stało i patrzyło czarnymi błyszczącymi oczkami. Wydawało się trochę

przestraszone. Po chwili zaczęło się wycofywać delikatnie i oddalać powoli.

– Nie. Nie bój się – odezwał się Niko. – Nie zrobię ci nic złego.

Zwierzątko nie odpowiedziało mu, ale przystanęło.

2.

Myszka rozpaliła kolejną pochodnię. Prowadziła zwiedzających krętym, długim

korytarzem. Co jakiś czas słychać było kapanie wody.

Mysia mama opowiadała im po drodze, że ludzie kiedyś pracowali w tej kopalni. To

wtedy wykopali wszystkie te długie korytarze, a zrobili to dlatego, że szukali

błyszczących kamieni i bryłek w kolorze miodu. Nazywali je złotem.

Mówiła, że z tymi niezwykłymi bryłkami wiąże się kolejna ciekawa historia. Ludzie

zabierali je wszystkie i wywozili wagonikami na kółkach, a potem pakowali do dużego

metalowego wozu, który buchał dymem, gwizdał i jeździł po torach. Wędrowcy dziwili się

tym opowieściom, bo nigdy nie słyszeli podobnych rzeczy. Chichotka wyznała im, że tych

korytarzy jest bardzo dużo, a niektóre z nich prowadzą nawet do jednej z gór, nazywanej

przez ludzi Srebrną Górą. Poinformowała też, że inne przejścia są w połowie zalane

wodą, a wtedy można wdrapać się na deskę i nimi pływać. Ludzie nazywali te zalane

korytarze sztolniami, a ich wody są tak czyste, że na dnie widać czarne ryby.

– A gdzie zawieźli te wszystkie bryłki? – zapytał Niko.

– I co potem z nimi zrobili? – dociekała Lili.

– Zawieźli je do wielkiego ogniska, które nazywali piecem, i tam je na chwilę roztopili –

tłumaczyła myszka.

– A po co? – zdziwił się lisek.

– Wlewali to roztopione złoto do foremek o różnych kształtach. Gdy wystygło,

powstawały z niego piękne i błyszczące złote przedmioty: sztabki i monety – wyjaśniała

Chichotka.

– To może to jest ten skarb, o którym wszyscy mówią i od którego wzięła się nazwa

lasu? – zauważył odkrywczo Niko.

– Możliwe. I możliwe, że nie tylko nazwa lasu od nich powstała – odparła myszka.

– A co ludzie potem z nimi robili? Podziwiali je? – zastanawiała się jeżyczka.

– Pewnie też. Ale ludziom służyły one albo i nadal służą do wymiany na inne ciekawe

przedmioty. Albo do oszczędzania, gdy chwilowo nie potrzebują wymienić żadnych

ciekawych przedmiotów – tłumaczyła Chichotka.

– Jakie to wszystko fascynujące! – zachwycała się Lili.

– A wiecie, jak się nazywa to miejsce w pobliskim mieście, gdzie to wszystko robili i

może nadal robią?

– Nie! Powiedz, jak? – zapytali jednocześnie podróżnicy.

– Nazywa się Mennica Skarbowa.

– Podobnie jak nasz las! – zauważył lisek i dodał: – Chciałbym chyba tam kiedyś

wyruszyć na kolejną wyprawę.